:::تی تی کاک:::TeTe KaK

بر نمی گردم

راه های رفته را

روز های روشنم  در امتداد راه ها ی رفته ، مانده است

در امتداد خلق لحظه های ناب ــــــــ آفتاب

-

باد بادک ات را به هوا بفرست

در مسیر آشیانه ی  پرنده های عاشقی که بو می اند

حرف شان   برایت آشناست

من هوایی پریدنم ، دیدن خدا ،در اوج آسمان

ـ

بر نمی گردم – راه های رفته را

روز های روشنم؛ در امتداد لحظه های ناب، مانده است

من به صبح  اعتماد می کنم

به دستهای مهر بان  هر که عاشق است

هر که لا یق است

من ته جه هستمه، بنده ی خدا جان برار

مره گنه مشت حسن دشت دله ته کس و کار

من فقط خوامبه ته جه وقتی اینه پائیز ماه

هپاته بینج تاچه زندی، امه هوا ره دار

همیشه پیدا بونه مشتی حسن وقت نشاء

معرفت دره ،نمرده انتی سال و روزگار

**

سگ و شال واری زوزه کشنی با زندگی

 چنده آسوک مجنی، با اتا دریا زندگی

بوی گل در نینه تا استا واوجی بوه سوز

اتا آدم دنیه بهوه زیبا زندگی

اتا آدم  که ونه دل مثل آسمون بوئه

بهووه ،هنتا دره اینور درکا زندگی

دل خوانه ،ورف زمستون ره، تی تی او هاکنه

کهنه سال ماه بوره بهووه پیدا زندگی

گته مار چل و معکو ره دماسه رج بزنه

انتری گب بزنه، نکته از  تا زندگی

چه ونه هرکی شه راه ره کج هاکنه یک طرف

هر کسی بوره شه سی هاکنه  سیوا زندگی

بختی  خو کشنی ؟ دل ته بلاره راست بواش !!

من  ته جه هستمه، شه چش ره هاکن وا زندگی

***

اون قدیما کله په وچونا

سک و  صغیر کشه زونه تچکل و انگشت کلو ره

ناله بن ورف دیه تا ساخ

کرچه مار جاج کرده شیه چیندکا ره گیته شه ور

زرده سگ کت کته په لب بیه تن تن کرده لوحه

وا اغوزه داره دیمره گته شیش واری روشته

پا بزا وقتی که خواسته بوره بریم

ونه په اتا نفر هم بیه راهی

نکنه آل بیه تازه چل مار بوه بی وقتی

وره بیره بوره اونجه که ندومبه کجوئه

اینجه و اونجه و یا هر کجه بیبو

زک و زا بمپری کاک کردنه شینه خنه ره اشتنه شه سر

کاتی ور

بامبلوی رزه اگه دیگه نیبو

کترازن مثل اجل معلق بیه حاضر

گت ببا چش قلی کرده که یعنی

جق بکنین کترا زن صدا زمبه شمه سر بوسنده

زکا زا وقتی که کاتی ره اشانه

بامبلوی رزه ره تا که دینه وا

شه خدر وردنه گت گتا ی په

گت ببا تله قلیون ره گیته دس

کچکه قلیون تکنه ره کشیه هورت

 ونه کف وقتی بیه کوک

صدا ره سردائه خوندسته امیری کتولی نجما و رعنا

زکه زای دین و ایمون بیه کاتی

زائو پتج همیشه تجسته ال

وشونه پتج همیشه کاتی ور

اتا رمه کله وسن دییه

بیرون وچه گیر ونگه زن دراز قوا

شوکه قبرستون میون نصیبه ورگ و سگ شال نییبو هاکرد بو هدار

مرده لینگ زنده ره گیته همیشه

شو زمونی که ایمو افتاب ره ورده اون وره سی

تاریکی بزه واری دشت چرسته

ما دکته شو اگر بیبو که هیچی

وای ازون زمون که آسمون ماه بیبو نا پیدا

همه جا جن دییه هر جمنده ورد زبون بیه بسم الله

شو بیه  شو په ی سه تراکنش، تیلنده چایی و نخاری

غرصه ی بتتن و بی کس و کاری

هول تکون سک و صغیر سره

برمه باره ی وچه که دره گهر ه

اون زمونی که طلا بی وقتی خوندش ره گیته سر

کله یه دی خنه ره کرده قلیه

سرخه دیم زکه زائون میس میس اندا ،تچکل ور اسوک اسوک

خو کلین واری لا زوئه وشون ره

گت خی ملک ورا کرده و شیه اون وره سی

سگ شال یاردنه نغوم

ورگ زوزه ایش کشیه داهون

اتا مردی که ونه نوم بیه میراب

ونه دل میس میس اندا دهیه خون

برای ابرو داری خسه تن ره کشیه لوش

شه پلی هی کرده سروش

شیه تا گت کیله ی سر

کال دشت ره کرده هدار

روز و شو لت روئه ره کشه زوئه

گل به گل خیال ایمو وره تری کرده که بپره

دل ترکندی دشت ونه بتتن

ونه بپا بوئن وقتی بونی میراب

صد تا چش داشتن و خو ره خو بدین

خو ونه وقتی که میراب بونی

ارمون بوئه

میسه قله بوئه گلی سر هنیشه تا که نخسی

تیناری را دکفی گت کیله ی ور

سگ و شاله په بتجی تا صوایی

تیناری ورگ واری بکشه زوزه

گل به گل هول تکون سگ واری تره بجوئه

را ره کج کندی اگه بونه دگردی

ایش خی تره پنه

صداره کال زمین دله سر دنی گنی

" اهای های های

                     اهای های های

                                       اهای های ..."

اسمون استاره ی سو دنیه اتا کرپ ماه اگه بیبو دنیه

ارمجی واری شو چفنه تن ره

غرصه لوش کشنه ته ره

لت کی ورگ واری ورنه

پرچین په – کرسه رو – نفاره سر

بامبلوی رزه هنتا دیگه نیه                                    30/11/1377

تی ناری راه بوردن جان کندونه / برار خوار ونه اینتا ره دونه

دل ره از مهربونی هاکنین پر/....   

لطفا پنهان نشوید!

مجری:  سلام ، خیلی وقتهاست  آدمها فرصت دو باره دیدن همدیگر را پیدا نمی کنند شاید بخاطر مشغله های زندگی باشه.  با این همه خیلی بده که آدمها حضور یکدیگر را در کنار هم حس نکنند و ...

زن:  آهای ..  آهای  همه به او نگاه می کنند مجری یکه می خورد.

مرد : چیه ؟ چرا اینقدر هوار می کشی.

زن : جل الخالق  ( با تعجب) تو.. تو ... آخیش.

مرد : بلا بدور ، چرا پرت و پلا می گی.

زن : یعنی تو اون نیستی ؛ همونی که الان میون اون همه آدم ایستاده بود.

مرد : آفتاب مافتاب که تو سرت نخورده.

زن : بی مزه ، خیلی بده آدم کنار یکی باشه اما حضورش رو احساس نکنه یعنی آدم جفت خودشو گم کنه.

مرد : اون هم چه جفتی ؛ اگه مادر بزرگ ها و پدر بزرگ ها این طوری بودن

زن : اون وقت من و تو هیچ وقت به هم نمی رسیدیم .

مرد : چه خوب، نه اینکه الان به هم رسیدیم ؟!

زن : مگه نرسیدیم.

مرد : از من که میشنوی نه! اما باید از شما پرسید . ده یالله زود باش اونی که صداش می زدی کی بود .

زن : تو.

مرد: خودتی ، خودت رو به ا ون راه نزن  من که این جا پیش تو ایستاده بودم.

زن: یعنی تو اون جا نبودی ؟

مرد : نه که نبودم .

زن: پس اون کی بود ؟

مرد: این سؤالی است که من باید از تو بپرسم.

زن :آخیش خیالم راحت شد .

مرد: اما من خیالم اصلاً راحت نیست . اونی که صداش زدی کی بود ؟

زن چشمهایش را می ماله : دلم می خواد بچه باشم .

مرد : جوابم رو بده .

زن: خیال تو؛ چه میدونم شاید هم خودتو برای یه لحظه احساس  کردم که سالهاست که تو رو ندیدم . آخه هر وقت من میام خونه تو می ری سر کار من میرم سر کار تو میای خونه چند وقتیه که هم  دیگه رو سیر سیر ندیدیم .     

ادامه نمایش نامه در ادامه مطلب ..     

بهاریه

یاد دش بخیراون قدیما

یره به کینکه  ، خرما جرینگ جرینگ –چه گل بهار نازنین

چش درکا ،چلیک مار

گوپان و پشتی.. چدومبه صد تا هنر داشتنه وچون

اتا اشکم داشتنه پلا و بلا وشون سه بیه یکسون

کنس و ولیک، وشونسه بیه عسل ماز واری شیرین - بدونه چاشت و نهار

سر بینه ،صویی تا  نماشون- اینهمه ناز و ادا نداشتنه

ادامه شعر در ادامه مطلب ...